Wierzycielowi na mocy art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 roku o terminach zapłaty w transakcjach handlowych od dnia nabycia uprawnienia do odsetek określonych w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. w/w ustawy przysługuje od dłużnika rekompensata za koszty odzyskiwania należności. Rekompensata za koszty odzyskiwania należności stanowi równowartość kwoty 40 euro przeliczonej na złote według średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne.
W związku z powyższym uprawnieniem wierzyciela w praktyce orzeczniczej sądów powszechnych pojawiło się pytanie prawne „Czy rekompensata za koszty odzyskiwania należności w wysokości 40 EURO, przewidziana w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (Dz.U. 2013.403) przysługuje wierzycielowi mimo, że kosztów odzyskania należności faktycznie nie poniósł?”
Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 11 grudnia 2015 roku sygn. akt III CZP 94/15 zapadłej na gruncie powyższego pytania prawnego wyjaśnił, że „Rekompensata za koszty odzyskiwania należności w wysokości 40 euro, przewidziana w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (Dz.U. 2013, poz. 403), przysługuje wierzycielowi bez konieczności wykazania, że koszty te zostały poniesione. Roszczenie o rekompensatę w wysokości 40 euro powstaje po upływie terminów zapłaty ustalonych w umowie lub ustalonych zgodnie z art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 4 tej ustawy.”
